De Raad van Verzet in het Koninkrijk der Nederlanden (RVV) was een koepel voor de diverse verzetsorganisaties; een functie die nooit echt tot stand kwam. Het merendeel van de verzetsorganisaties wilde niet samenwerken met de RVV wegens de communistische invloeden. Men vertrouwde de communisten vaak net zo min als men de Duitsers vertrouwde. De iniatiefnemer van de RVV was de heer J. Thijsen een PTT-ambtenaar en radiotechnicus. Al voor de oorlog had hij ervaring opgedaan met het opsporen van clandestiene zenders, iets waar de Duitsers mee doorgingen om verzetszenders op te sporen. Hij begreep dat een landelijk radiografisch netwerk van groot belang was en zocht contact met de OD. Het landelijk verbindingsnet kwam grotendeels nog in 1942 klaar. De OD was echter niet van plan dezelfde weg te volgen als Thijsen voor ogen had; de OD wilde de zenders voornamelijk zelf gebruiken. Thijsen vond de OD veel te passief en vond dat ze sabotage moesten ondersteunen met hun netwerk en contact moesten leggen met de Geallieerden. Doordat communistische verzetsgroepen zich halverwege 1943 aansloten bij de RVV en doordat de illegale krant van de communisten, de Waarheid, zich steeds meer met de RVV ging indentificeren, kreeg de organisatie de naam communistisch te zijn. Ten onrechte overigens. De RVV kreeg contact met de Persoonsbewijscentrale (PBC) van de heer Gerrit jan van der Veen waarmee ook het kunstenaarsverzet meteen vertegenwoordigd was. En ondanks het stempel die de RVV droeg, slaagde het er in 1943 in om een vaste en vooraanstaande positie in het Nederlandse verzet te verwerven.